​

​bez niej czuję się jak naleśnik bez dżemu
bez niej dostaję depresji i czuję się jak w opresji
bez niej dławię się nadmiaru niechęci
... jeśli myślicie, że ową nią jest kotka*, którą widzicie na zdjęciu, to trochę się mylicie
owszem, życie bez kota byłoby smutne
ale gdy w życiu traci się ciekawość co będzie jutro, za kolejnym zakrętem, to też się robi smętnie, ciężko i mętnie, że nawet tona czekolady nie pokrzepi

życzę Wam by nadzieja i ciekawość budziła Was co rano

*prezentowana na zdjęciu kotka ma się dobrze. śpi na parapecie i pokazuje, że dla niektórych słowo "życie" jest synonimem słowa "rozkosz" :)


 

Zmotywowana aurą za oknem, brakiem światła, tęsknotą za truskawkami, wiatrem w oczy, dokonałam szeregu eksperymentów. Szczegółowe opisy moich działań niech pozostaną tajemnicą.
Ale wnioski z moich eksperymentalnych doświadczeń ogłaszam wszem i wobec:
- są dni, kiedy w chwilach słabości wystarczy schować się pod koc, by poczuć wszechmoc. Koc to pomoc, gdy atakuje nas niemoc. Koc sprawia też, że nawet krótka noc smakuje jak rajski owoc.
🍓🍓🍓
Niech ciepło będzie z Wam! 

Pamiętam ten serial bardzo wyraźnie. Mimo, że oglądałam go będąc dzieckiem i mimo, że od tego okresu minęło już trochę czasu. Ten serial na imię miał "Było sobie życie". Jego akacja działa się we wnętrzu ludzkiego organizmu. Wszystkie przedstawione w nim zdarzenia były oparte o fakty (fakt oddychania, słyszenia, widzenia, wydalania). Jego bohaterami były komórki, wirusy, bakterie, które mówią, mają charaktery i osobowości. Z zafascynowaniem oglądałam te wszystkie zdarzenia dziejące się w żyłach, żołądku, czy płucach. A po skończonym odcinku zawsze przyglądałam się sobie w lustrze nieco podejrzliwie, nie dowierzając, że w moim wnętrzu mieszka tyle istot i że tyle się we mnie dzieje, nawet kiedy śpię. To właśnie ten serial podszepną mi po raz pierwszy do ucha, że nie wszystko jest takie, jakie wydaje się na pierwszy rzut oka. I że dajmy na to: ta moja lewa ręka, to nie tylko pięć palców z paznokciami i skórą, ale znacznie więcej elementów splecionych w genialną maszynerię. Marzyłam wtedy o tym, by być czerwoną krwinką i móc oglądać to całe skomplikowanie od środka. Moje marzenie się nie spełniło. Jestem człowiekiem ... ale ciekawość, by oglądać to i owo od środka mi nie przeszła. I dajmy na to fabrykę czekolady jestem gotowa obejrzeć choćby za sekundę :)
A na zdjęciu kłaniają się Wam liście

Doktor Zajączek, powiedział mi dziś na ucho, że jeśli cierpi się na jesienne spadki nastrojów, to nie należy nosić eleganckich koszulowych bluzek w kolorze białym, niebieskim lub szarym. Bluzki koszulowe w takich kolorach sprawiają, że czujemy się sztywno i ogarnia nas wrażenie, że życie to tylko powaga, praca, pokazywanie się od tylko jednej strony - czyli tej najlepszej i oficjalnej.
Doktor Zajączek twierdzi, że hitem mody w okresie jesiennym powinny być koszule w deseń leśnego żuczka lub w leśne grzybki.
Dlaczego?
A, no dlatego, że dajmy na to, dzięki noszeniu takiej grzybkowej bluzki i patrzeniu się na jej rąbek co chwile przypominalibyśmy sobie, że gdzieś są lasy, a w nich świeże powietrze i ptaki... i że jest też gdzieś dom i obiad z gorącą zupą grzybową w roli głównej. A takie przypomnienie sobie o lesie, domu sprawiłoby, że ciśnienie by nam spadało, oddech stawałby się głębszy i ogarniałoby nas przyjemne przekonanie, że nie trzeba żyć tylko pracą i rachunkami.
Jeśli chcielibyście spotkać się z doktorem Zajączkiem... to wystarczy, że pójdziecie do lasu :)

już na wstępie
odpieram wszystkie zarzuty i insynuacje, że jest to post sponsorowany
zwyczajnie
pomyślałam sobie, że
jeśli ktoś kiedyś wymyśliłby lekarstwo, które nie miałoby żadnych skutków ubocznych, a pomagałoby na wszelkie listopadowe szare myśli, smutki, tęsknoty, utraty wiary i sił, chandry, niepokoje oraz przemarzniecie
to powinno ono wyglądać jak M&M'S lub czeskie Lentilki
taki wygląd dodawałby temu specyfikowi wiarygodności ;)

bądźcie zdrowi i niech ciepło będzie z Wami :)

 

Psycholog z odległej Ameryki Północnej, Martin Seligman, twierdzi, że optymizmu można się nauczyć. Ja na podstawie doświadczeń z ostaniach kilku tygodni śmiem twierdzić, w sposób zupełnie nienaukowy, totalnie intuicyjny, a może wręcz magiczny, że optymizm można sobie przypomnieć :)
We wrześniu fotografowałam dzieci. I choć już październik, to nie mogę wyjść ze zdumienia, ileż w tych małych istotach jest pozytywnej energii. Przyznaję się bez bicia, że ja czasami w ciągu tygodnia nie potrafię tyle razy się roześmiać, co dziecko w przeciągu... godziny. Jednocześnie wierzę, że ten optymizm jest także w nas, najczęściej poważnych, racjonalnych, odpowiedzialnych, dorosłych.
Myślę sobie, że droga do przypomnienia sobie optymizmu wiedziecie przez ciekawość. Jeśli ciekawi nas to co będzie jutro, za zakrętem, to znaczy, że jeszcze nie skostnieliśmy, nie zesztywnieliśmy na dobre i mamy otwartą postawę, która zakłada, że życie pełne jest dobrych niespodzianek.
Bądźcie nieprzyzwoicie ciekawi życia- choć wiem z doświadczenia, że to bywa trudne, kiedy życie nas trochę tarmosi.
To nieprawda, że ciekawość to zła cecha. To bujda wymyślona przez sztywniaków. Czy gdyby Kolumb nie byłby ciekawy świata, to wyruszyłby do Ameryki? :)

W pewnym momencie życia człowiek zaczyna biec. Biegnie za większymi pieniędzmi, większym mieszkaniem, większymi możliwościami. Bo zewsząd gromią i trąbią, że słowo 'dużo' znaczy tyle, co 'dobrze'. I że ' mam dużo, czyli mam dobrze'.
Siedzę dziś na ryneczku małego miasta. W tym miasteczku mieszka 5 tys. ludzi. Widzę jak ktoś, co i raz, się z kimś mija. W czasie takiej mijanki przeważnie pada pozdrowienie 'ahoj!' ( to po czesku). Liczę te 'ahoj' tak, jak się liczy barany przed zaśnięciem. To liczenie mnie uspokaja. Do tego na niebie jest słońce i nigdzie mi się nie śpieszy. Gdzieś koło 'ahoj' nr 31, a może 36, bo trochę mi się myli, przypominam sobie powszechne twierdzenie, że w życiu nie należy siedzieć i liczyć ani 'ahoj', ani baranów, ani liczyć na to, że zdarzy się cud; za to należy biec za dużym zwierzem dostatku pokrytym lśniącym futrem materialnego spokoju.
Jestem więc w tym miasteczku, liczę i myślę o sprawach, które są niby duże, a nawet wielkie... i nagle wydają mi się małe i śmieszne. Bo sprawą prawdziwie wielką jest się chcieć i mieć do kogo uśmiechnąć i powiedzieć 'dzień dobry'.
Życzę Wam wielu odwzajemnionych uśmiechów:)

--