ja przepraszam ja naprawdę nie chciałam ja zapomniałam że to miał być tylko hedonizm a ja wbiegłam a nie zdjęłam czapki i szalika utkanych z nitek wrażliwości ja naprawdę przepraszam ja nie chciałam ja zapomniałam ja obiecuję, że ja już zawsze będę przychodziła naga nigdy w nic nieubrana
budzi ją o świcie swoim dotykiem smakiem zapachem dotyka poruszapuka do ucha słowami: nie otwieraj oczu chcę być w tobie z zamkniętymi oczami ona oddaje się temu na chwilę
ona otwiera oczy widzi budzącą ją oto tęsknotę chwil minionych
"przekleństwem naszych czasów jest taktycznie osieroconie nieszczęścia. Liczy się tylko wesoły refren, a wszystkie egzystencjalne zwrotki- załamania nerwowe, choroba, śmierć- nie mają powodzenia. Kara przychodzi natychmiast: kiedy spotka nas nieszczęście, od razu czujemy się gorsi. Nic dziwnego, w końcu większość wysiłku wkładaliśmy w to by uciec od pecha, by zakląć los, uśmiechać się za wszelką cenę. To chorobliwe, bo człowiek żyjący nieustannie pod pręgierzem keep smiling staje się szybko wrakiem, uczuciowym bankrutem. [...] Dopóki obowiązkiem człowieka będzie codzienne stawanie na apelu szczęśliwców, dopóty będzie on idealnym klientem daremnych sesji u psychoanalityka." K. Majchrzak
"Czułem się fatalnie- gorzej niż kiedykolwiek- ale nigdy nie czułem, że inna osoba mogłaby wejść i wyleczyć to, co mnie gryzie. Samotność nie była moim zmartwieniem" Ch. Bukowski
no, to do dna i z uśmiechem na ustach, towarzyszu z lustra
dzwonią, piszą krzyczą i szepczą do ciebie o byciu indywidualnym awangardowym wyjątkowym najlepszym inteligentnym, elokwentnym niepowtarzalnym błyszczącym i szeleszczącym weź, daj spokój i wyrzuć zwyczajność i jeszcze zdepcz bądź mistrzem sztuki życia a nie człowiekiem oddychającym
ktoś kto nie zrozumiał już leży w rynsztoku jeszcze szepcze : mam to w dupie i co, że niby też tak chcesz?
i to w sumie kiepskie rozwiązanie być tym leszczem w rowie
a na ulicach miasta rozbrzmiewa prawda indywidualizmu masowego
przyjemnie gryząca w język nie do zniszczenia nawet wtedy gdy ktoś próbuje ją rozgryźć i zjeść jej słodkie tajemnice głębi odświeżająca nowe myśli przynosząca z nią się zaślinisz z pragnienia zatęsknisz do niej
nawet jeśli myślisz, że jest jedną z milionów i że na wyciągnięcie ręki na jedno skinięcie
w 2007 r. podobnie jak kiedyś Agnieszka Osiecka stwierdziłam, że: "Od jakiegoś czasu zauważyłam, ze się duszę. Najpierw tylko we wtorki, potem co drugi dzień, a teraz ciągle, nawet w niedziele. Ja potrzebuję przeciągu, szerokiej skali, czynów ogromnych.". I wymyśliłam sobie, że przeciągiem będą zdjęcia i słowa. Czas mija... a ja się wietrzę, wentyluję z pomocą zdjęć i słów niezmiennie i niepoważnie.
W wersji ciut poważniejszej i oficjalnej można zobaczyć mnie tutaj: www.zielonanatka.com
klucza?
oni ukrywając się
most
karmelu z cukru
promienie słońca
ale to już głęboko idąca paralera i tak pewnie nikt nie zrozumie
jasne poplątane włosy
potem oddalenie
